STONEHENGE de beroemde cultusplaats van de mensheid

STONEHENGE geheimzinnig en magische cultusplaats

Midden op de hoogvlakte van Salisbury in Zuid Engeland ligt een van de beroemdste cultusplaatsen van de mensheid: Stonehenge. Vele mythen en legenden zijn rond de steencirkels en heuvelgraven van de Megalithische cultuur geweven.

Zelden in de geschiedenis heeft een bouwwerk zijn geheim zo lang kunnen bewaren als de steencirkels op de hoogvlakte van Salisbury in Zuid Engeland. Stonehenge stelt archeologen, historici en newagevolgelingen nog steeds voor tal raadsels. Het staat vast dat Stonehenge al in het mesolithicum (ca. 8500 v.Chr.) een cultus en grafplaats was. De naam Stonehenge stamt vermoedelijk van het Oudengelse begrip ‘stanhengist’ wat zoiets als ‘hangende stenen’ betekent. De inrichting van het eigenlijke terrein met machtige megalieten- grote, ruw bewerkte steenblokken die als bouwstenen dienden voor graf en cultusplaatsen en trilithonstenen, poorten van twee draagstenen en horizontale deksteen. Duurde ca. 2000 jaar en besloeg drie bouwfasen.

In de eerste fasen rond 3100 v.Chr. werd een graf uitgegraven, omsloten door een muur van ongeveer 100 m doorsnede. Na 2500 v.Chr. begon de tweede bouwfase. De eerste megalieten werden opgericht en de noordoostelijke ingang werd aangepast in de richting van de de zonsopgang. De grote precisie waarmee de berekeningen voor deze correctie werden uitgevoerd, verbaast wetenschappers ook nu nog. Rond 2000 v.Chr. begon de derde fase van de uitbreiding. Er werden meer grote megalieten opgericht en de zogeheten sarsencirkel werd aangelegd. Deze bestaat uit 30 blokken zandsteen, ieder zo’n 4,25m hoog en rond 25 ton zwaar, die cirkel met een doorsnede van 30m vormen. Op deze steenblokken werden dwarstenen gelegd, elk zo’n 7 ton zwaar, die gehakt waren volgens de kromming van de cirkel. De dwarsstenen werden op de pijlers bevestigd door pinnen, een duidelijke aanwijzing voor de invloed van de bronstijd. Binnen in de cirkel werden vijf trilithonstenen in hoefijzervorm opgesteld.

Alle stenen, pijlers en dwarsstenen zijn geplaats volgens de stand van de zonnewende en van de dag, en nachtevening. Of Stonehenge als vroegtijdig observatorium werd gebruikt is nog iet duidelijk. Binnen de cirkel bevindt zich een altaar uit groene zandsteen. Alle andere stenen in de binnencirkel zijn blauwstenen. Blauwstenen is een basaltsoort die voorkomt in de Preseli Hills in Wales. De kolossale stenen moesten worden aangevoerd over een afstand van 380 km, een ongelooflijke krachtsinspanning voor die tijd. Volgens de legende schreef de Magiër Merlijn aan blauwsteen bijzondere eigenschappen toe.

De mythe van Stonehenge leeft, het heeft nog niets van zijn aantrekkingskracht als geheimzinnig oord en magische cultusplaats verloren. Jaar na jaar bezoeken tal van pelgrims en toeristen de hoogvlakte. Sinds 1986 hoort het complex tot het wereldcultuur erfgoed van de Uneso en staat het onder bijzondere bescherming van de Britse regering. De toegang tot de steencirkel van Stonehenge is sindsdien verboden. Eenmaal per jaar krijgt de British Druids Society tijdens de dagennachtevening toegang tot de plaats om geheimzinnige Keltische rituelen te houden.

Author: Y Comak