MACHU PICCHU de legendarische Incastad

Peru Machu Picchu

Hoog in de Andes van Peru ligt 2400 meter boven de zeespiegel een even raadselachtig als fascinerend oord verscholen tussen twee bergtoppen.

We schrijven het jaar 1532. Spaanse conquistadores dringen bij hun veroveringstochten door tot hoogland van Peru. Ze ontwerpen de inheemse bevolking, de Inca’s, plunderen hun legendarische schatten en zetten de oude Incaheerser weer in als ‘marionettenkoning’. Manco Cápac, ooit de trotse heerser der Inca’s neemt echter geen genoegen met zijn status van handlanger van de Spaanse kroon. Hij en zijn getrouwe strijders ontketenen een revolutie tegen de Spaanse bezetters. Maar de overmacht is te groot. De opstand wordt bloedig neergeslagen. Manco Cápac moet vluchten met wat rest van zijn volgelingen. Naar het ontoegankelijke bergland van de Andes.

Hoog in de bergen vinden ze uiteindelijk een geschikte plaats voor hun nieuwe Incastad. Een plateau hoog boven het woeste ravijn van het Urubambadal tussen de ‘jonge top’ (Huayna Picchu) en de ‘oude top’ (Machu Picchu) stichten de Inca’s van Manco Cápac hun nieuwe stad in de wolken. In de overleveringen wordt deze Vilcabamba genoemd. Het is niet zeker of het daadwerkelijk Machu Picchu betreft. Manco Cápac en de zijnen stichten een stad die tot in alle details is gepland. Aan één kant de huizen der edelen, met paleis en de tempels, bij het hoofdplein de wijk van de geleerden en ambachtslieden. En daaronder de huizen van de boeren, de stallen en opslagplaatsen. Het is een spiegelbeeld van de maatschappelijke ordening der Inca’s. De hele stad is uit steen opgetrokken. Op het plateau waren steengroeven waaruit het bouwmateriaal werd gehaald. De voegloze bouwkunst van de Inca’s is nog steeds onovertroffen.

Machu Picchu was vanuit het dal niet te zien. Omdat de weg omhoog verstopt ligt en ontoegankelijk is, bleef Machu Picchu eeuwenlang verborgen. De Inca’s hadden een goed functionerend systeem van zelfvoorziening, zodat ze hun plateau nooit hoefden te verlaten. e Inca’s verankerden de zon op symbolische wijze op verschillende momenten in het astronomische jaar aan de Intihuatana steen zodat de aarde niet zou kantelen. Rond het middaguur op 21 maart en 21 september staat de zon vrijwel direct boven de paal, zodat er geen schaduw is. Exact op dit moment zit de zon uit alle macht op de paal. En is hij voor even gebonden aan de steen. De Inca’s voerden rituelen uit om de zon aan de aarde verankerd te houden. Zodat de wereld niet kon kantelen. Er is zelfs een legende dat wie met zijn voorhoofd de Intihuatana steen aanraakt, naar de spirituele wereld kan kijken.